À la manière du chef

Was je handen liever uit-
gebreid, voor je me vanuit de
vriezer naar het vuur toe leidt

Ontdooi me zacht
in mijn karton, tot ik tegen-
pruttel in de magnetron

Voor je me bereidt, controleer
de houdbaarheid. Schil zo nodig snel
rotte plekken uit mijn vel

Maak traag warm, roer me
in eenvoud. Breng
op smaak met peper en zout.

Rood licht

De laatste tijd sta ik altijd voor rode lichten. Ze springen van groen naar rood als een kamikaze-kikker die plots in zijn eigen bloed rondzwemt. Bij een rood licht word je verwacht te wachten. Wachten. Mijn hele leven is een voortstormen van wolken vol onweer die af en toe voorbij de zon razen. Ze kolken en bruisen van ideeën en geven soms hun neerslag in mijn uitspattingen. In ieder geval zijn ze in beweging; ze staan niet stil. Misschien is dat rode licht het boze oog van een cycloop die zonder knipperen (want dan zou het oranje zijn) zegt dat het nu welletjes is geweest. Ja zelfs wanneer het verkeersstil is, de wind over een leeg wegdek blaast in plaats van dreutelt tussen voorbij zoevende rode en groene auto's, dwingt dat rood me te wachten. Ik ben panisch voor politie die bij gebrek aan criminaliteit bij overbemanning zit te azen op een slachtoffer, liefst een student, liever een studente. En wanneer ik sta te wachten, voor het rode licht, besef ik dat dit mijn boete is. Dat ik in al mijn haast om volgens de regels te leven vergeten was dat het bij wet verplicht is af en toe stil te staan.