Sage van de Leeuw van Vlaanderen

Niettegenstaande de uiteenlopende vertelsels die thans de ronde doen, zult u hier de enige onvervalste waarheid lezen over de ontstaansgeschiedenis van de Leeuw van Vlaanderen.
In het jaar des Heeren 1169 was ene Godewinde uit Diksmuyde de minnares van Filips van den Elzas, de toenmalige graaf van Vlaanderen. In de wijde omtrek stond zij bekend als zijnde van een goddelijke schoonheid, doch zij was zeer licht ontvlambaar en wilde immer in de belangstelling staan. Evenzo was zij fabelachtig hebzuchtig: ze bedelde de graaf onophoudelijk om dure juwelen, jurken, en nog meer en kostelijker juwelen en jurken.
Op een goede dag wilde graaf Filips languit in zijn badkuip van zijn kroes bier genieten, ware het niet dat Godewinde alweer al haar vrouwelijke charmes uit de kast haalde om om een nieuw juweel te smeken. De zilveren oorhangers van de ontwerper Liederik waren werkelijk bijzonder aardig en zouden ontegenzeggelijk haar collectie tot een hoger niveau verheffen. Filips echter was het spelletje beu en protesteerde, maar dat was buiten Godewinde gerekend. Op een schandelijk onhoffelijke manier smakte ze de kroes bier voluit in het gezicht van de graaf, die daarop luid brullend in zijn kuip ging rechtstaan. De dienaren kwamen op het gebrul af omdat ze dachten dat er iets heel ernstigs aan de hand was. Echter toen ze de graaf poedelnaakt en brullend in zijn bad zagen staan, met een schuimkraag rond zijn hele hoofd alsof het manen waren, konden ze zich niet langer houden. 'De Leeuw van Vlaanderen', joelden ze, net zolang tot ook graaf Filips van Vlaanderen het uitproestte. Godewinde stond er wat verloren bij en heeft nooit nog om juwelen of kleren gevraagd, maar ontwerper Liederik kreeg wel de zeer voorname opdracht om een wapenschild met de Leeuw van Vlaanderen te ontwerpen.

De schat van Ali Baba

Mijn buurvrouw heeft op zolder de schat van Ali Baba liggen. Elk jaar opnieuw, nog voor de derde week van november is ingegaan, herinnert ze zich: ‘Sesam, open u’. Ik hoor het haar haast zeggen, en schurend schuift dan de magische deur van haar zolder open. Ze neemt alles wat ze dragen kan; gaat zelfs tot zeven keer toe terug om een nieuwe lading blinkends op te halen. Dan komt haar moment de gloire, waarop ze de veertig rovers uit hun hol lokt, wetende dat ze hen toch te slim af zal zijn.
Inderdaad, in hun hele roverscarrière was geen van de veertig erin geslaagd zoveel van de schat te stelen als mijn overbuurvrouw. Een van hen heeft zilveren ballen in een spar gehangen, een ander een sliert goud boven de voordeur. Er zijn er met zilveren klokjes in hun boom, engeltjes, pakjes met een glanzende strik en schitterende linten; bij anderen is het pad naar de voordeur met gouden lichtbanen omrand. Een van de sluwere rovers heeft een ster die blinkt als kristal, maar een andere steekt hem de loef af met een ster die bovendien ook kerstliedjes piept. Dan zijn er de kerstmannetjes die op hun ladder de muur beklimmen met een zak vol cadeautjes op hun rug. Die hebben ze – uiteraard – alle veertig, en ze hangen ze liefst op een zo zichtbaar mogelijke plek, als gaat het om hun rooftrofee.
Mijn buurvrouw echter, die bij de bron blijkt te zitten, overtreft hen in alles. Aan het raam knipperen roze ijssterren iedere seconde aan en uit en haar kerstmannetje op de ladder heeft een lichtgevende pompon op zijn muts. Niet zomaar de voordeur, of het pad daar naartoe zijn omkranst met gouden lichtslingers, dat kun je al bij de rover op nummer achtendertig zien. Werkelijk iedere lijn van de gevel van haar fermette is versierd met plastieken lichtkabel, van de dakgoot tot de regenpijp tot de kelderraampjes. De schat van Ali Baba zal haar ongetwijfeld sponsoren voor de energiefactuur.
Temidden van al deze praal pronkt het meesterstuk, het kroonjuweel: in haar voortuintje, naast de mini-waterput en twee meter van het reeds verkleurde hert, drijft een kerstman in een arrenslee twee rendieren aan. Het kerstmannenpak is nog roder dan de muts van haar tuinkabouter, en de rendieren lijken met verse kots overspoeld. Om dit gezellige schouwspel op te fleuren, heeft het lichtsnoer als onkruid ook hier een weg gevonden.
Ze is ze te slim af, de veertig rovers, en terwijl ik het gordijn sluit om mijn ogen te beschermen, smeek ik dat het geen duizend en een nachten duurt vooraleer de buurvrouw 'Sesam, sluit u' zegt.

Wikileaks

In het grote sprookjesbos leefde moeder Michelle met haar zeven kinderen Kim, Silvio, Angela, Nicolas, Vladimir, Dimitri en Hamid. Ze moest naar de markt om eten te halen en drukte hen op het hart niemand binnen te laten tot ze terug was, je kon immers nooit weten of iemand slechte bedoelingen had. De kinderen zaten vredig rond een groot ganzenbordspel en knikten instemmend. Moeder vertrok.
Nicolas was lichtjes chagrijnig omdat Angela vier vakjes vooruit mocht en hij maar drie, maar omdat Hamid in de put en Kim in de doornstruik waren vastgeraakt, zei hij maar niks. Silvio's pion stond nog steeds aan de startlijn; hij was nog iets gaan eten in de keuken. Ook Vladimir en Dimitri waren niet zo goed aan het spelen, ze zaten allebei in de herberg en moesten een beurt overslaan.
Niet lang nadat moeder was vertrokken, werd er op de deur geklopt. Moeder is vast haar boodschappenlijstje vergeten, dachten de zeven kinderen, en ze openden de deur. Ze schrokken toen ze niet moeder, maar Julian zagen, de bekendste wolf van het bos. Maar omdat het regende, nodigden ze hem uit om even binnen te komen. Dat wilde Julian maar al te graag.
'Wil je wat wijn drinken?' vroeg Silvio, de grootste losbol van de bende.
'Ik ben de oudste, ik moet vragen of hij wijn wil,' kwam Nicolas tussen.
'Je moeder zei al dat jij altijd het hoogste woord wil voeren,' glimlachte Julian.
'Heeft ze dat gezegd? Dan ken jij Angela nog niet, die wil mij altijd domineren.' Nicolas werd helemaal rood van opwinding.
'Dat is niet waar,' zei Angela, nu ook op haar tenen getrapt. 'Trouwens, jij moet veel zeggen, jij hebt geld uit mijn spaarpotje gepikt.'
'Dat was Silvio!' Nicolas begon met zijn voetje op de grond te stampen.
'Raar,' onderbrak Julian, 'ik meen me te herinneren dat je moeder zei dat Dimitri en Vladimir dat hadden gedaan.'
Vladimir die anders zo stoer was, liep rood aan. Met de bleke Dimitri in zijn kielzog, bekende hij.
'Maar het was Kim die dat geld heeft gebruikt. Waarvan denk je anders dat hij dat geweer op de kermis heeft gekocht?'
Angela vloog Kim in de haren omdat hij háár geld had verkwanseld aan dat idiote geweer, Kim was woest op Vladimir die hun geheim had verklikt, en Dimitri probeerde tevergeefs de vuisten van de agressieve Vladimir in bedwang te houden. Geïnspireerd door dit geweld stampte Silvio Nicolas in de maag omdat die hem valselijk beschuldigd had, terwijl Nicolas luid schreeuwde dat Angela vals had gespeeld bij ganzenbord.
'Ze heeft je erin geluisd,' riep hij naar Hamid. De schuchtere Hamid was inderdaad niet uit de put geraakt omdat Angela hem niet had ingehaald met haar pion, terwijl ze dat wel had gekund.
'Iedereen is tegen mij!' Hamid gooide het hele ganzenbord brullend op de grond.
Op dat moment kwam moeder binnen. Hamid die het ganzenbord vernielde, Angela die Kim zijn haar uittrok, Kim die met Vladimir worstelde, Dimitri die rond Vladimirs middel hing, Nicolas die kermend van de stamp op de grond lag en Silvio die met zijn voet in Nicolas' maag bleef porren. Julian zat in zijn vuistje te lachen.
'Wel heb je ooit,' riep Michelle uit. 'Julian, wat is er met mijn kinderen gebeurd?'
Julian kon zich met moeite serieus houden. 'Niks hoor, ik heb gewoon wat dingen ter sprake gebracht die ze blijkbaar nog niet wisten.'
Michelle was razend en belust op wraak. Nadat ze de kinderen had gekalmeerd en het huis op orde had gezet, stapte ze naar de politie om Julian aan te geven voor seksueel misbruik. Ze wist zeker dat dat zou werken. Voortaan zorgde ze ervoor dat geen van de geheimen van haar familie nog zou lekken in de buitenwereld, en zo lang dat lukte, leefde ze gelukkig.