Sage van de Leeuw van Vlaanderen

Niettegenstaande de uiteenlopende vertelsels die thans de ronde doen, zult u hier de enige onvervalste waarheid lezen over de ontstaansgeschiedenis van de Leeuw van Vlaanderen.
In het jaar des Heeren 1169 was ene Godewinde uit Diksmuyde de minnares van Filips van den Elzas, de toenmalige graaf van Vlaanderen. In de wijde omtrek stond zij bekend als zijnde van een goddelijke schoonheid, doch zij was zeer licht ontvlambaar en wilde immer in de belangstelling staan. Evenzo was zij fabelachtig hebzuchtig: ze bedelde de graaf onophoudelijk om dure juwelen, jurken, en nog meer en kostelijker juwelen en jurken.
Op een goede dag wilde graaf Filips languit in zijn badkuip van zijn kroes bier genieten, ware het niet dat Godewinde alweer al haar vrouwelijke charmes uit de kast haalde om om een nieuw juweel te smeken. De zilveren oorhangers van de ontwerper Liederik waren werkelijk bijzonder aardig en zouden ontegenzeggelijk haar collectie tot een hoger niveau verheffen. Filips echter was het spelletje beu en protesteerde, maar dat was buiten Godewinde gerekend. Op een schandelijk onhoffelijke manier smakte ze de kroes bier voluit in het gezicht van de graaf, die daarop luid brullend in zijn kuip ging rechtstaan. De dienaren kwamen op het gebrul af omdat ze dachten dat er iets heel ernstigs aan de hand was. Echter toen ze de graaf poedelnaakt en brullend in zijn bad zagen staan, met een schuimkraag rond zijn hele hoofd alsof het manen waren, konden ze zich niet langer houden. 'De Leeuw van Vlaanderen', joelden ze, net zolang tot ook graaf Filips van Vlaanderen het uitproestte. Godewinde stond er wat verloren bij en heeft nooit nog om juwelen of kleren gevraagd, maar ontwerper Liederik kreeg wel de zeer voorname opdracht om een wapenschild met de Leeuw van Vlaanderen te ontwerpen.