Zit je rustig met een vriend in de jacuzzi te ontspannen na een drukke week, komen daar twee van die feloranje opblaasbandjes op je af. Die bandjes horen bij een wezen dat eruitziet als dat witte gedrocht van de Michelin-reclame, en je vraagt je af waarom zo'n baby eigenlijk nog bandjes nodig heeft. Zouden zijn vetrolletjes hem niet drijvend houden, dan? Hoeft zo'n hoopje kwab en snot überhaupt drijvende gehouden te worden? In mijn ogen zijn opblaasbandjes enkel nuttig in de letterlijke zin van het woord: opblazen. Zo'n baby kan nog wat leren van Al Qaida's zelfmoordterroristen.
Maar dan niet in míjn jaccuzi. Niet alleen komt zo'n uk ongegeneerd met zijn bompakket vlak naast – haast tegen jou in de broebels zitten, hij doet bovendien niet de minste moeite om zijn lading gedekt te houden. Integendeel! Hij pletst met die oranje munitie water op en wanneer je driftig in je ogen begint te wrijven, beeldt hij zich in dat het uit ontroering is. In plaats van zich bedeesd terug te trekken, staart hij met cyanide-ogen als om een hoofdstreel af te dwingen en een 'oh-wat-ben-je-schattig'. De moeder, zich van geen kwaad bewust, gééft dat oranje bewapende murmel dan uitgerekend nog die hoofdstreel en glimlacht een 'hij moet nog met zijn bandjes leren omgaan' in mijn richting.
Ik denk er net hetzelfde over. Opblazen die handel, met baby en al. Maar niet in míjn jaccuzi.
woensdag 18 mei 2011
NV Broeckmans
Als een trillend klarinetrietje was ik eraan begonnen. Mijn sollicitatie als boekhoudster bij NV Broeckmans, Vlaams marktleider in deurklinken. Een job die vele deuren zou openen, zo stond op de vacature.
Aan de ingang van NV Broeckmans schoven de deuren automatisch open. De bereidwillige secretaresse verwees me door naar de vergaderruimte op niveau één, tweede deur links. Vijf minuten te vroeg was ik, en toen de secretaresse uit het zicht verdween, zwakte ik mijn tempo af om de marge op te vullen.
Pas toen ik de klink beetnam, merkte ik hoezeer mijn handen zweetten. Alsof de olie uit de scharnieren was gedropen door mijn verhitting. Ik aarzelde, slikte, beefde, liet de klink weer los tot een plotse vastberadenheid me met een snok de deur deed openen. Daar stond ik, oog in oog met mijnheer Broeckmans generatie vier.
'Zet u maar,' zei mijnheer Broeckmans hartelijk. Het licht van de felle zon in zijn rug maakte van hem een icoon waarbij slechts de enkele sprieten haar het onderscheid tussen zijn kale hoofd en een maanlandschap markeerden. Of het moest zijn dat er gras groeit op de maan.
'U komt voor de job van boekhoudster?' Mijnheer Broeckmans glimlachte vanachter zijn zilveren bril een gouden tand bloot. Zijn naamkaartje in bronskleur pronkte op zijn linkerborst, NV Broeckmans in de letters van het logo.
Veel hoefde ik verder niet te doen. Een half uur lang onderhield hij mij met de familiehistorie van hun bedrijf. Hoe André, de befaamde stichter, slinks had ingespeeld op de toenemende beslissingskracht van de vrouw door zijn klinken als fallussymbolen te ontwerpen. Met zinneprikkelende modellen in alle kleuren en maten had hij de Vlaamse markt veroverd. Om dit alles kracht bij te zetten, was de hele wand behangen met illustraties van het familiale succes. Vergulde lijsten met foto's die hij met zijn zweterige worstenvinger bezoedelde zodat de brillantine in het haar van de Broeckmans brothers in 3D leek te glanzen. Elk exemplaar bezat wel ergens een plek die nog meer schitterde dan de kitscherige fotolijsten zelf: een tand, een ketting, een oorbel, een horloge. Ook de overhangende buiken, gecompenseerd door een fier vooruitgestoken borst, leken gemeengoed.
Nu, vier generaties verder – zo vervolgde hij - brak NV Broeckmans de grenzen open naar de Europese markt. Als Napoleon er al twee eeuwen eerder in geslaagd was het continent te veroveren, dan kon dat voor een Broeckmans in dit nieuwe millenium slechts een peulschil zijn.
'Secretaresse dus?' zo rondde hij af, terwijl zijn ogen wellustig in mijn décolleté verdwenen.
'Ik meen dat u zich vergist,' zei ik.
Met de fallusklink trok ik de deur extra hard in het slot.
Aan de ingang van NV Broeckmans schoven de deuren automatisch open. De bereidwillige secretaresse verwees me door naar de vergaderruimte op niveau één, tweede deur links. Vijf minuten te vroeg was ik, en toen de secretaresse uit het zicht verdween, zwakte ik mijn tempo af om de marge op te vullen.
Pas toen ik de klink beetnam, merkte ik hoezeer mijn handen zweetten. Alsof de olie uit de scharnieren was gedropen door mijn verhitting. Ik aarzelde, slikte, beefde, liet de klink weer los tot een plotse vastberadenheid me met een snok de deur deed openen. Daar stond ik, oog in oog met mijnheer Broeckmans generatie vier.
'Zet u maar,' zei mijnheer Broeckmans hartelijk. Het licht van de felle zon in zijn rug maakte van hem een icoon waarbij slechts de enkele sprieten haar het onderscheid tussen zijn kale hoofd en een maanlandschap markeerden. Of het moest zijn dat er gras groeit op de maan.
'U komt voor de job van boekhoudster?' Mijnheer Broeckmans glimlachte vanachter zijn zilveren bril een gouden tand bloot. Zijn naamkaartje in bronskleur pronkte op zijn linkerborst, NV Broeckmans in de letters van het logo.
Veel hoefde ik verder niet te doen. Een half uur lang onderhield hij mij met de familiehistorie van hun bedrijf. Hoe André, de befaamde stichter, slinks had ingespeeld op de toenemende beslissingskracht van de vrouw door zijn klinken als fallussymbolen te ontwerpen. Met zinneprikkelende modellen in alle kleuren en maten had hij de Vlaamse markt veroverd. Om dit alles kracht bij te zetten, was de hele wand behangen met illustraties van het familiale succes. Vergulde lijsten met foto's die hij met zijn zweterige worstenvinger bezoedelde zodat de brillantine in het haar van de Broeckmans brothers in 3D leek te glanzen. Elk exemplaar bezat wel ergens een plek die nog meer schitterde dan de kitscherige fotolijsten zelf: een tand, een ketting, een oorbel, een horloge. Ook de overhangende buiken, gecompenseerd door een fier vooruitgestoken borst, leken gemeengoed.
Nu, vier generaties verder – zo vervolgde hij - brak NV Broeckmans de grenzen open naar de Europese markt. Als Napoleon er al twee eeuwen eerder in geslaagd was het continent te veroveren, dan kon dat voor een Broeckmans in dit nieuwe millenium slechts een peulschil zijn.
'Secretaresse dus?' zo rondde hij af, terwijl zijn ogen wellustig in mijn décolleté verdwenen.
'Ik meen dat u zich vergist,' zei ik.
Met de fallusklink trok ik de deur extra hard in het slot.
Abonneren op:
Reacties (Atom)